piątek, 24 maja 2013

Rozdział 2

*Oczami Alex*
Piosenka powoli kończyła się, a gdy dobiegła końca otworzyłam oczy. Pierwszym moim obrazem był on, który wpatrywał się we mnie. Odruchowo na jego ustach pojawił się uśmiech.
- Co Cię tak bawi? - spytałam z podniesionymi brwiami.
- Ty. - odparł stanowczo, a jego zadowolenie momentalnie się powiększyło.
- Muszę już wracać do przyjaciółki. - powiedziałam puszczając go.
- Wiem, że chciałabyś jeszcze zostać ze mną.- uśmiechnął się szyderczo.
- Czyżby?
- Ehem...
- I znowu to robisz... - westchnęłam.
- Co dokładnie?
- Myślisz, że wiesz lepiej co chciałam powiedzieć. - odparłam jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.
- Po prostu znam takie laski jak ty.
- Takie laski? Nie znasz mnie, więc nie oceniaj. To nawet logiczne.
- Wyluzuj troszkę. Wiem, że podobało Ci się.
Zignorowałam jego spojrzenie.
- Taniec? Jak każdy inny. - powiedziałam ze wzgardą.
- Niee. Raczej chodziło mi o przytulanie się.
I w tej chwili miałam motylki w brzuchu. Jak on mógł to w ogóle powiedzieć na głos?- myślałam. W sumie miał rację, ale nie miałam zamiaru dać mu satysfakcji, że się z tym zgadzam.
- Wiesz o tym, że zarumieniłaś się, prawda?
Wtedy spojrzałam mu prosto w oczy i zasłoniłam policzki dłońmi, co wzbudziło u niego śmiech. Nagle zauważyłam przyjaciółkę, która dawała mi znak ręką, żebym do niej przyszła.
- Muszę iść. - odparłam, nie zważając nawet na jego odpowiedź. Obróciłam się na palcach i ruszyłam w stronę stolika.
- Co Wy razem robiliście? - momentalnie zapytała z podekscytowaniem.
Udałam, że nie usłyszałam jej w głośnej muzyce.
- Alex!
- Dla spokoju zgodziłam się z nim zatańczyć... Na serio nas nie widziałaś?
Olivka pokręciła głową przecząco. Usiadłam obok na kilka minut.
- Chcesz coś do picia? - odezwałam się, gdy zauważyłam, że jej kubek jest już prawie pusty.
- Jasne. - posłała mi łagodny uśmiech.
Podeszłam do baru i kiedy miałam zamiar odezwać się do kelnerki poczułam, że ktoś łapie mnie za rękę i prowadzi w stronę wyjścia. Myślałam, czy mam się wyrwać, ale coś mi mówiło, abym tego nie robiła. Po chwili byłam już na dworze, chłodne powietrze ogarnęło moje ciało. Spojrzałam w górę. Stał przede mną ten sam blondyn.
- Znowu ty?
Ale on zignorował moje pytanie.
- Bo w sumie to nawet nie wiem jak masz na imię...
- Dopiero teraz zorientowałeś się?
- Cholera. Mogłabyś być chociaż trochę miła?! - posłał mi poważne spojrzenie.
- No a czego ty oczekujesz? Najpierw łapiesz mnie za nadgarstek i odciągasz na bok, użalasz się, że nie zatańczyłam z Tobą, a jak już się zgadzam to potem przedrzeźniasz i denerwujesz mnie. Teraz dla odmiany wyciągnąłeś na dwór. Wybacz, ale mam prawo być zła.
- Dobra, sorry jak Cię zabolało to przed łazienką. Nie chciałem.
Patrzyłam na niego ze skrzyżowanymi rękami. Czekałam co jeszcze powie.
- Kurwa - urwał - postaw się w mojej sytuacji.
- A jaką ty masz sytuację?
Wpatrywał się we mnie czule. Nie wiedziałam o zrobić, więc odwróciłam się przodem do lokalu, a gdy już miałam wejść do środka, zatrzymał mnie.
- Zaczekaj. - spuścił głowę.

*Oczami Mike'a*
- Masz rację. - przyznałem.
- Jestem Alex.
W zdziwieniu podniosłem głowę i zauważyłem jej uśmiech.
- Ładnie. - Serio 'ładnie'? Stać mnie było na coś lepszego - myślałem.
- Dzięki. A ty? 
- Mike. - nie dałem jej szansy na odpowiedź, bo ciągnąłem dalej - Pójdziesz gdzieś ze mną?
Zauważyłem jej zdziwienie.
- Spokojnie. - zapewniłem.
- Em... Jasne, tylko powiem przyjaciółce, żeby się nie martwiła. - mówiąc wskazała kciukiem za siebie.
- Nie musisz. To nie potrwa długo. - posłałem jej wyrozumiały uśmiech.

                                                               ~ ~ ~
Podobało Wam się = komentujcie, obserwujcie bloga. Kolejny rozdział w środę, albo w piątek. Zobaczę ile będzie komentów. :)
Macie jakieś pytania, to piszcie. Miłego weekendu! :>

piątek, 17 maja 2013

Rozdział 1

Niedawno przeprowadziłam się wraz z rodziną do nowego domu w pięknej dzielnicy. Liceum miałam jednak to samo. W piątkowy wieczór planowałam trochę się zabawić. Przed godziną 22.00 szykowałam się na imprezę. Założyłam, więc granatową sukienkę troszkę przed kolana, czarne rajstopy, a na to jeansową kurtkę. Następnie nałożyłam odpowiedni makijaż. Wyszłam z domu z pośpiechem, ponieważ byłam już spóźniona.
Po piętnastu minutach weszłam do lokalu i momentalnie rzuciło mi się w oczy kilka znajomych postaci. Lekko się uśmiechnęłam do tych, którzy zerknęli na mnie. Podeszłam do stolika dwóch dziewczyn, z którymi miałam zajęcia, a następnie usiadłam na wolnym miejscu. Spostrzegłam ich trochę zdziwione miny. Fakt - nie często bywałam na tego typu imprezach, ale po prostu nie miałam czasu lub ochoty. Nie rzadko jednak udało mi się zaskoczyć innych. Przywitałam się z koleżankami i usłyszałam za sobą głos przyjaciółki, która zbliżyła się.
- Siemka, jednak przyszłaś. - słychać było zadowolenie w jej głosie, przytaknęłam słowom skierowanym do mnie.
- Chodźmy potańczyć. - odezwała się Victoria i gestem rąk pokazała parkiet.
Jednak ja i Olivka zostałam, po krótkiej chwili podszedł do nas wysoki ciemny blondyn.
- Em... Zatańczysz może? - spytał od razu.
Ignorowałam go, ale po chwili ciszy i szturchnięciu przez przyjaciółkę łokciem spojrzałam w górę na chłopaka. Miał śliczne niebieskie oczy. Właśnie wtedy zrozumiałam, że słowa były skierowane do mnie.
- Kurde, sorry - wymamrotałam - myślałam, że nie mówiłeś do mnie... - mój głos brzmiał jak kaczka.
On automatycznie się uśmiechnął.
- Więc jak? - powtórzył.
- Dopiero przyszłam, więc trochę później. - posłałam do niego przepraszający uśmiech.
Odpowiedział coś pod nosem, lecz już nie usłyszałam, bo udał się z powrotem do swoich kumpli.
- Alex co to do cholery było ?! - z ogromnym zdziwieniem spytała przyjaciółka.
Wzruszyłam ramionami i wzięłam łyk soku pomarańczowego z dodatkiem alkoholu, który przyniosła mi ona.
- Ej, słyszysz? Dlaczego nie chciałaś zatańczyć z nim ? -zaakcentowała ostatnie słowa.
Nie chciałam odpowiadać, ale dziewczyna nie dawała za wygraną.
- Bo nie miałam ochoty. Proszę nie ciągnijmy już tego dalej.
Zrozumiała, bo zaczęła rozmowę na inny temat. Wzięłam jeszcze kilka łyków drinka i odczułam potrzebę pójścia do łazienki, więc zostawiłam na chwilę ją samą.
Gdy po kilku minutach miałam zamiar wracać z powrotem do stolika poczułam ucisk w nadgarstku. Od razu zorientowałam się, że to ten blondyn. Syknęłam z lekkiego bólu.
- Co ty do cholery robisz ?! - z oburzeniem krzyknęłam mu w twarz. Była głośna muzyka, więc inaczej by nie usłyszał. Mruknął coś pod nosem, jakby brzmiało sorry, ale nie byłam tego jednak pewna.
-Dlaczego nie chciałaś zatańczyć?
Wywróciłam oczami rozumiejąc o co chodzi.
- Powiedziałam 'potem'.
- Przecież wiem, że mnie spławiłaś. - podniósł brwi.
- W takim razie wiesz lepiej ode mnie co miałam na myśli, hę?
- Po prostu mogłaś powiedzieć, że nie chcesz. - nie dawał za wygraną.
- Gdybym chciała, zrobiłabym tak! Dobra, zresztą nieważne. Jak zatańczę z Tobą teraz to dasz mi spokój?
Chciał odmówić, sądząc po jego twarzy, kiedy nagle do naszych uszu doleciał dźwięk wolnej muzyki.
- Skoro tak nalegasz, skarbie. - sztucznie się uśmiechnął.
- Nie mów do mnie tak! - co go jeszcze bardziej rozbawiło.
Klęłam się w głębi na myśl, że przez najbliższe trzy minuty będzie się do mnie kleił. Wtedy weszliśmy do środka, gdzie wszyscy nas widzieli. Nagle przytulił się do mnie i zaczął lekko kołysać wprawiając mnie w ten sam rytm. Chcąc czy nie zaczynało mi się to podobać. Lecz po chwili stłumiła je złość incydentu, który miał miejsce przed łazienką. Zamknęłam oczy nie chcąc widzieć wzroku znajomych.

                                                                ~ ~ ~
Pierwszy rozdział wyszedł trochę nudnie, ale potem się rozkręci. :)
Na razie blog jest na próbę, żeby zobaczyć czy jest sens pisać dalej. ;)
Jeśli podobało Wam się to komentujcie i obserwujcie. Kolejny rozdział za kilka dni, najpóźniej do tygodnia, ale zależy ile będzie komentów. :D
Pozdrawiam i życzę miłego weekendu!